Zoeken in deze blog

zondag 29 januari 2012

Kon ie ze niet in bed maake

Kon ie ze niet in bed maake,


had ie er nooit zoveul kreege

uit: Ruumte skaadt niet - Door Gré Dros



Een jong stel, amper zeven maanden getrouwd, kreeg zijn

eerste kind. De kraamvrouw hield bij hoog en bij laag vol

dat een zevenmaands kindje moest wezen, terwijl de dokter

vaststelde dat het een normaal voldragen baby was.



“Weet je wat ik denk vrouw”, zei de nieuwbakken vader,

“meskien benne wee een maand of wat te laat trouwd.”

Toen ze hoorde dat ze grootmoeder was geworden, belde

de trotse ommoe Kuup meteen haar zuster Jo. “Ze hiet

Esther”, zei ze. Het was even stil. “Och…dat arreme kiend”,

zei Jo, “met zo’n feugelnaam!”



Het was een kinderrijk gezin. De Wittes (van de Vrolijke).

Wel viel het op dat de kinderen in de ochtend nooit tegelijk

de deur uitgingen.

“Weerom komme jullie soches altóós ién-voor-ién na buute?'

vroeg iemand. Het antwoord maakte veel duidelijk: “We hèèwe

maar ién heerkam!”

Ook vader Witte (van de Lobbes) had een groot gezin. Erg

werklustig was hij niet. ‘Als ie ze niet in bed maake kon,

had ie d’r nooit zoveul kreege’, was de algemene opinie.



Kinderen mochten buiten spelen, maar niet te ver van huis.

‘Bluuf in me skrééuwveld’, zeiden de moeders dan. Niet

ieders schreeuwbereik is even groot, maar op stille zomer-

avonden, als de jongens Kikkert in de Dennen aan het spelen

waren, konden zij hun vader helemaal vanuit Driehuizen

horen roepen: “Thuuskomme!”